قصه دیده تر را به که باید گفتن                   ناله شام و سحر را به که باید گفتن
این غم دیر گذر را به  که باید گفتن                غصه مرگ پسر را به که باید گفتن
*****
تو فرزندم فروغ دل مایی           خاموش در این دخمه چرایی
ماییم و شب تیره و تاریکی وحشت         ای کوکب تابنده امید،کجایی
*****
تو شدی فارغ و ماندم من غمدیده،غریب                  رفتی و داغ نهادی به دل من،پسرم
*****
عزیز خفته در خاکم،گل باغ دلم بودی                   درخشان گوهر پاکم،چراغ محفلم بودی
کجا یابم دگر چون تو،اگر گرد جهان گردم            تو را ای نازنین دختر،که یار و همدمم بودی
*****
نو گلم رفته و داغش به دل مادر ماند                حسرت دیدن رویش به دل خواهر ماند
تو که تنها پسر و یاور مادر بودی                        از چه رو بار غمت بر کمر همسر ماند