نو گلی پرورده بودم خاک از دستم ربود                    آن چنان در برگرفت گویی که در عالم نبود
*****
تو ای گل از گلستان ناگهان عزم سفر کردی             چه دیدی،باغبان را از غمت خونین جگر کردی